POPRZEDNIO
Mamy nową Agnieszkę!
To siostra Cook!
Mamy odejść? To zamknięty klasztor.
Jest rok 1999. Kościół się zmienia. Odejdziecie.
Módlmy się o znak. Matka wskaże nam drogę.
Siostro Carlo, przynieś ojcu specjalnej herbaty domowej.
Co z nim poczniemy? Zauważą zniknięcie.
Musimy odkryć, jakie ma plany.
Oto jest.
Jeśli samochód zniknie, to jakby tu nie dotarł.
Pomóż mi, Boże!
WYSTĘPUJĄ
Bóg karze nas za złamanie ślubów!
Śpieszmy się, bo utkniemy na noc!
Święta Joanna!
- Nie rozchodźmy się! - Tędy!
Sprowadzę ją.
Ona krwawi!
Podnieśmy ją.
Znamy drogę do domu.
OWIECZKI BOŻE
Nie piję już dziewiąty miesiąc.
Ani kieliszka.
Choć dalej palę.
Moi chłopcy cieszą się, że mają mnie w domu.
Jedyne, co tak naprawdę mnie trapi,
to mój brat,
Ignatius.
Miał wpaść z wizytą.
Jest księdzem.
Nie ma zbyt wiele czasu dla kogoś takiego jak ja,
ale skontaktowałam się z nim i obiecał, że na kilka dni przyjedzie.
Wreszcie pozna chłopców.
Ale się nie zjawił.
Nawet nie zadzwonił.
Widać kara trwa.
Boże, daj mi siłę,
by zaakceptować to, czego zmienić nie mogę,
odwagę, by zmienić to, co mogę,
i mądrość, by odróżnić jedno od drugiego.
Chodźcie. Prędko.
Do środka.
Mówi ojciec Ignatius Jones.
Dziękuję, biskupie, za rozmowę. To do niego niepodobne.
Nie żyjemy w zgodzie, ale poinformowałby o zmianie planów.
Nie denerwuj się, moja droga.
Wyprawiłem go w podróż, która może się przeciągnąć.
- Odzywał się? - Tydzień temu.
Ale radziłem mu, by wybrał się też na urlop.
"Weź kąpielówki" - powiadam. "Idź na plażę".
On nie umie pływać.
Bez obaw.
W poniedziałek powinien się zjawić. Zadzwoni.
Niech cię Bóg błogosławi.
Cholera!
Moja droga!
- Wody! - Przynieś zioła.
Dajcie wody!
Nie dość rozgrzane, siostro. Pomogę ci.
Dajcie wody!
- A teraz uwolnij mnie i oddaj telefon. - Milcz, ojcze.
Sam zmusiłeś nas, byśmy odjęły ci nogi.
Nie chcę odejmować ci głosu.
Chodźcie.
Mój brat ma obsesję.
Pięć razy potwierdzał wizytę i czas przyjazdu.
Zarezerwował pokój w hotelu, ale się nie zjawił.
- Masz broń? - Nie mam.
- To co z ciebie za glina? - Taki, co nie potrzebuje broni.
To może być?
- Pomożesz mi? - Ma wrócić w poniedziałek.
- Czyli? - Wtedy uznam go za zaginionego.
Może być za późno.
Dzięki. Dzwoniłaś do szpitala. Nie było żadnych wypadków.
Może się rozmyślił?
Sama mówiłaś, że nie żyjecie w zgodzie.
Wiem, że coś się stało.
Oddaj, młodzieńcze.
Porozmawiamy w poniedziałek.
- Na pewno zdąży wrócić. - Leniwa pała.
Chodźcie.
Wiesz, jakim ty jesteś gliną? Gównianym!
Zginął ci ksiądz?
Zginie od poniedziałku.
- To dziwak. - Ksiądz?
Wstąpił na jednego w sutannie. Nawet nie w niedzielę.
- Mówił, co tu robi? - Pytał o drogę na groblę.
- Czyli jechał na wyspę? - Nie mówił.
Nieufny typ.
Ostrzegłem go, żeby nie ryzykował przeprawy autem.
Trucizna!
Schowaj, to przydatne. Podaj teczkę.
To nasza wyspa? A gdzie klasztor św. Agnieszki?
Jakbyśmy nie istniały.
Szatan!
Wiem, co chce uczynić z naszym domem!
"Hotele dla koneserów.
Najwyższa dyskrecja, prywatność i luksus.
Oferujemy grupom i klientom indywidualnym pobyty w dawnych fortecach,
zamkach i klasztorach".
Nie pojmuję.
Biskup chce tu urządzić hotel dla bogaczy.
Hotel? A co to takiego?
Basen.
A te kolorowe napitki?
Śliczne obrazki.
Nas tu nie ma.
Patrzcie!
W tym świecie nie ma miejsca dla nas i sióstr Agnieszki!
Chciał je pozarzynać!
Nie wolno do tego dopuścić.
Poniesiecie karę!
Nie jestem rzeźbą, lecz człowiekiem z krwi i kości!
Wsłuchaj się, a usłyszysz morze.
Do snu.
Opowieść?
Taka, która cię ogrzeje.
Była sobie królowa.
Mimo bogactw
nudziło ją życie w królestwie.
Chciała zobaczyć świat.
Pewnego dnia królowa wyprawiła się za morze,
lecz jej statek uległ gwałtownemu sztormowi
i zatonął.
Wody pochłonęły go bez śladu,
ale królowa nie umarła, a jedynie zasnęła.
Gdy nie wróciła, król wyruszył jej szukać
w swym wielkim, czarnym...
rydwanie.
Biedny mały Mojżesz!
Nie ma sitowia, by się ogrzać.
Król wyprawił się przez morze
w swym wielkim, czarnym rydwanie,
jak Mojżesz.
Tak, Mojżesz.
Rozpostarł ręce i podzielił wody.
Obudził swą królową i doprowadził ją do ziemi obiecanej,
- gdzie pili kolorowe napitki... - Ratuj, Boże!
...i jedli na dywanie koloru krwi.
Nieczysta kurwo!
Kurwo!
Kusicielko!
Gardzę tobą i twoją płcią!
Mąż przychodzi na świat w waszych szczynach i gównie!
Bóg przeklął was, bo jesteście narzędziem szatana!
Złamałyście prawa boskie! Przez was Syn Boży musiał umrzeć!
Bądźcie przeklęte, kurwy!
Od Ewy, do Marii Magdaleny i sióstr św. Agnieszki!
Bądźcie przeklęte!
Jesteśmy zakonnicami.
Nie godzi się, by przebywał wśród nas mężczyzna.
Jeśli go puścimy,
dosięgnie nas ich gniew i stracimy dom.
- Być może mogłybyśmy... - Odesłać go do Boga?
Jest inny sposób.
Przepraszam za wybuch.
Oddaliłeś się od Boga, ojcze.
Dlatego postanowiłeś uczynić z naszego domu hotel.
Zabawkę dla bogaczy.
Skąd wiecie?
Bóg przysłał cię tutaj, byśmy cię nauczały.
Możesz nadal podążać ścieżką ku zatraceniu,
modląc się, by ratunek nadszedł, nim natura zrobi swoje,
albo
możesz się zwrócić ku św. Agnieszce.
Poznać nasze prawa i stać się...
siostrą.
Nigdy.
Dobrze więc.
Dokonałeś wyboru.
Czekaj! Stój!
Kołowrotek, wrzeciono,
gręplarka, czesarka i wełna.
Najpierw strzyżenie,
potem dzielenie, mycie, gręplowanie, czesanie i przędzenie.
Musisz opanować wszystko.
Potem test?
Mogę robić notatki?
- A jeśli obleję? - Lepiej nie, ojcze.
Wrzeciono.
Szpula i wałek.
Koło i pedał.
Dziś wysłuchamy opowieści o pierwszych prządkach.
Lachesis, która przędzie przeszłość,
Kloto, czas obecny,
i Atropos, przyszłość.
Jedna stara,
jedna młoda,
jedna między nimi.
Dusze, nim przejdą z jednego żywota do drugiego,
trafiają przed prządki, które biorą ich miarę.
Muszą wybrać życie wypełnione muzyką, oddaniem, miłością, bogactwem,
wszystkim, co sobie zamarzą, lecz wybór jest nieodwracalny.
Po nim Mojry przędą wokół duszy kokon.
Lachesis daje włókno, by los danej duszy mógł się wypełnić.
Kloto obraca kołem, by potwierdzić wybór,
Atropos zaś skręca przędzę, by nigdy nie pękła.
Na koniec włókno zostaje przecięte.
Dusze trwają we śnie
w morzu zapomnienia.
Czekają, aż wody się rozstąpią,
by móc trafić na powierzchnię ziemi.
Budzą się wtedy z długiego snu,
a spowijające je włókno rozwija się,
przędąc ich historię.
Jak kończy się twoja, ojcze?
Dziękuję za wizytę, sierżancie.
Rozmawialiśmy przez telefon. Ojciec Malachi. Chodźmy.
Biskup czeka na tę rozmowę. Dzwonili z wypożyczalni.
Ignatius nie zwrócił auta.
Sierżant Barnaby.
Dziękuję panu za wizytę.
Oczywiście, Wasza Świątobliwość.
Wystarczy "biskupie".
Pański poprzednik był nam przyjacielem.
Chodzi pan do kościoła, sierżancie?
Nie.
Do rzeczy, biskupie. Mogę spytać, co Ignatius robił w Portaross?
- Podobno chodziło o sprawy Kościoła. - Owszem.
- Jakie, jeśli wolno? - Miał ocenić naszą własność.
Na wyspie?
- Klasztor św. Agnieszki? - Brawo, sierżancie.
Ignatius pytał o drogę do grobli, a na tej wyspie nic więcej nie ma.
To surowe miejsce.
Podobno przeklęte.
- Kościół palił tam czarownice? - Stare legendy.
Dziwię się, że daje im pan wiarę.
KOŚCIÓŁ UKRYWA MOLESTOWANIE DZIECKA
Muszę spytać,
czy ojciec Ignatius czasem nie ucieka.
Choćby przed dochodzeniem albo skandalem.
To dobry człowiek i świetny kapłan.
Ma się odnaleźć.
Proszę nie rozgłaszać szczegółów sprawy.
By inni nie wyciągali równie pochopnych wniosków.
Dobrze.
Zacznijmy od wyciągów telefonicznych i z karty kredytowej.
Proszę je przesłać.
Oczywiście.
W takim razie się zbieram.
Każda robótka
to wypełniona znaczeniem historia.
Nasza praca to zebrane przez wieki wspomnienia,
celebracja nieograniczonej wyobraźni,
zawierająca w sobie ściegi życia każdej z prządek.
Czas, byś je poznał, ojcze.
Byś nauczył się dziergać.
- To kolejna próba? - Nie. Wydziergasz swą historię.
Jedwabista.
To twe włosy.
Zmieszane z wełną twych szat kapłańskich.
Byś stał się siostrą.
Margarito?
Lewa ręka tak.
Nić przez środek. Pętla i naokoło.
Teraz ty.
Jeszcze raz.
Udało się.
Zrobiłem.
Tak. Całe oczko.
Obraziłem ją?
Na dziś wystarczy.
Dziękuję za pyszną kolację, siostro.
Dobranoc, ojcze. Przeczytaj. Historia św. Agnieszki.
Dziękuję. Przyznaję, że jej nie znam.
W wieku 12 lat odmówiła zamążpójścia, twierdząc, że jest zaślubiona Bogu.
Rzymianie zawlekli ją do burdelu.
Później bezskutecznie palili, aż w końcu ścięli jej głowę.
Poćwiczę robienie na drutach.
Dziękuję za lekcje. Otworzyły mi oczy.
Dziękuję, siostro Carlo.
- Wozu nie ma, ale on może żyć. - Wiem.
- To go szukaj. - Jestem sam i mam tylko radiowóz!
- Do tego potrzebny śmigłowiec! - Można wynająć z firmy wycieczkowej.
- Rozumiem, że zapłacisz? - Kościół nie może?
Nie sądzę, Frankie.
Biskup nie chce rozgłosu, zwłaszcza po tych wszystkich procesach.
Tak mówi?
Zginął mu ksiądz, a on boi się rozgłosu?
Do kogo dzwonisz?
Z biskupem.
Tak, to pilne. Mówi siostra ojca Ignatiusa.
Zawsze jesteś taka uparta?
- Biskupie. - Czyli tak.
- Sierżantowi potrzebny jest śmigłowiec. - Nie mów tego.
Jeśli Kościół zapłaci,
- miejscowi pomogą. - Wybacz, Frankie.
Z przykrością stwierdzam, że nie stać nas na takie przedsięwzięcia.
Szkoda.
Zwrócę się o pomoc do ludzi. Poprzez prasę.
Choć to może oznaczać niewygodne pytania,
takie jak: "Dlaczego Kościół ukrywa zaginięcie księdza?".
Mogę dodać kolejny kolor?
Oczywiście.
Pokażesz, jak go połączyć, siostro Margarito?
Ja to zrobię.
Dziękuję.
Opowieść?
- Twoja kolej, Iphigenio. - Ja opowiem.
Jaką znasz?
- O synu marnotrawnym. - To biblijna.
Niech opowie.
Był sobie człowiek, który miał wielu synów.
Najmłodszy, wiedząc, że odziedziczy część majątku ojca,
spytał, czy może ją dostać od razu.
Zabrał swoje rzeczy i pieniądze i ruszył w świat.
Po wielu próbach i przygodach
trafił do nowej ziemi, pragnąc zbić fortunę.
Ziemia była to dzika i nieujarzmiona,
pełna przedziwnych istot.
Nie mógł jej opuścić.
Stracił majątek ojca
i stał się niczym,
czymś gorszym niż bestie, wśród których sypiał.
Mieszkańcy owej ziemi dostrzegli jego mękę, nakarmili go i ubrali.
A na koniec puścili.
Gdy wrócił do domu ojca,
służący ujrzał w nim nędzarza.
Ojciec wyszedł i ujrzał syna, który błagał go o przebaczenie.
"Byłem krnąbrny.
Straciłem wszystko, co mi dałeś.
Wracam, by ci służyć.
Jeśli nie w domu, mogę mieszkać wśród zwierząt".
Ojciec nie odtrącił syna.
Marnotrawne, krnąbrne dziecko.
Powinien zostać ukarany jako bezużyteczny bałamut.
Czemu ojciec go puścił?
Czemu nie szukał?
- Nie chronił przed światem! - To dobra opowieść.
Jak śmiesz mnie karcić?
Bądź wyrozumiała wobec nowicjuszki.
Nowicjuszki? Kto obwołał cię przeoryszą,
skoro przyjmujesz do naszego zakonu nowicjuszki?
To złe, że on tu jest!
Siostro!
Co robisz?
Nic. A co?
Rzucałeś się.
Drapałem.
Gniję pod gipsem.
Podobają mi się nauki
i chciałem podziękować
za obronę przed siostrą Margaritą,
gdy opowiadałem.
Wyczuwam twój podstęp, Ignatiusie.
"Dziel i rządź" działało dla Brytyjczyków, ale nas nie podzielisz.
Módl się o swoje zbawienie.
O swoją duszę.
To ty musisz się modlić, siostro.
Zlituj się nade mną, Matko!
Oczyść mnie z grzechów,
bym przywdziana w zbroję wiary, nie uległa podszeptom złego.
Święta Matko, zlituj się!
Pomóż...
pokonać...
diabła...
Siostro Margarito!
Wpuść nas, Margarito!
Matko słowa wszelkiego,
nie gardź moimi prośbami, lecz w swej mądrości wysłuchaj ich...
Dzień kopania.
Piękne.
Jak ty.
Jak tu trafiłaś?
Podrzucono mnie jako niemowlę. 24 lata temu.
Tyle masz lat?
Kiedyś matka po mnie wróci.
Kto mógłby cię zostawić?
Robaki.
Cook! Cook!
Kto mógłby mnie zostawić?
Nie on.
Wszystkie istoty można oswoić.
Ja oswoję jego.
Dzięki Bogu!
Cook!
Wracaj!
Zakryj ogień!
Nie bój się! Wracaj!
Pilnuj go!
Chodź, Carlo!
- Ukryjemy się! - Nie bez siostry Cook! Wracaj!
Nie, Cook!
Nie!
Ani śladu auta.
Przelecimy nad ruinami. Może tam dotarł.
Biedactwo!
Siostra Cook spadła! Skręciła kark.
Prędko!
Gdzie on jest?
To był podarek. Przepraszam.
To on jest temu winien, nie ty.
Jeszcze kółko. Bliżej.
Czekajcie!
Daj mi siłę wybaczyć,
lecz jeśli pomsta należy do Ciebie, spraw, bym była godna
stać się Twym mieczem, naczyniem, aniołem.
Odpędź złych, którzy próbują odebrać nam dom.
Tutaj!
Pomóż nam przeciwstawić się mrokowi tego świata!
"Oto Ja was posyłam jak owce między wilki.
Bądźcie więc roztropni jak węże, a nieskazitelni jak gołębie"!
A to co?
"Miejcie się na baczności przed ludźmi!"
- Nie! - "Będą was wydawać sądom
i w swych synagogach będą was biczować".
Jestem tu!
- Nie możemy odlecieć! - Ocipiałaś? Spadamy stąd!
Nie!
Nie odlatujcie! Jestem tu! Wracajcie!
Jestem tu!
Wracajcie! Wracajcie tu!
Jestem!
Daj rękę!
Wracajcie!
Przepraszam.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH POWIEŚCI MARELE DAY
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Wojtek Stybliński
Urywek Ewangelii św. Mateusza zaczerpnięto z Biblii Tysiąclecia